Henk, Dedemsvaart mist je. Je bent op 57 jarige leeftijd van ons vertrokken en zult niet meer terugkeren. Wie belt er dan nog spontaan om haas te komen eten.. Wie heeft er altijd wel iets leuks beleefd.. boeiende mensen ontmoet of een fles olijfolie met kruiden en knoflook voor zijn gasten. Enorme plannen gemaakt.. voor nieuw werk.. nieuwe doeken.. nieuwe kunst.  Je gasten, waar ik er een van mocht zijn, die je vrienden werden en je dierbaar zijn geweest, je hele leven. Iedereen mocht deel uit maken van dat leven.. Iedereen werd geaccepteerd, gerespecteerd en gewaardeerd. Dat voelde bijzonder…

Je leven stond in het teken van Bourgondisch leven, net als nu je dood. Ik heb je vandaag gezien. Je zag er mooi uit.. Je was wie je wilde zijn in mijn ogen,.. een nazaat van Rembrandt zoals je daar lag in je atelier met een sikje en een prachtige snor. Omringd door je werk en je gereedschappen.. Als je jezelf zou kunnen zien liggen, zou je tevreden zijn. Nu heb je rust Henk. Rust, dat je nooit hebt weten te omarmen voor jezelf. Rusteloos was je manier van leven.. Rusteloos, op zoek naar erkenning, waardering.. Iets dat je altijd zo ruimhartig en onbaatzuchtig hebt weten te geven aan anderen. Ik moet eerlijk zijn en zeggen, Henk ik mis je!

Ik zie je Donderdag weer Henk.. voor het laatst.

groet ruud