Opnieuw is Nederland in de ban van de uitzending van vijfhonderd militairen naar Afghanistan. De discussie over het al of niet gaan is opnieuw opgelaaid. Een kabinet is er over gevallen en meer dan twintig levens van Nederlandse militairen zijn beeindigd in het verre Afghanistan..

Nederland ging Afghanistan uit en vele gezinnen in ons land waren het met dit besluit eens en belangrijker, blij met dit besluit. Maar nu er een nieuw kabinet is, lijkt er een nieuwe golf van spanning te gieren door die honderden gezinnen waarvan de  zonen en mannen als militairen dreigen te worden uitgezonden naar dat oorlogsgebied waar zij de politie moeten gaan opleiden. De vraag rijst.. althans bij mij.. hoeveel Nederlandse militairen zullen er nu weer sneuvelen voor de vrijheid van burgers overver. 

Maar hoe zit dat nu met het gevoel van het nemen van eigen verantwoordelijkheid onder de Afghanen die naar Nederland zijn gevlucht. Duizenden Afghanen zijn naar Europa gevlucht voor de oorlog in eigen land. Van die duizenden gevluchten Afghanen zijn er ook een groot aantal in Nederland gekomen en opgevangen, Nederlander geworden en voelen zich hier veilig. Maar vraag nu eens een willekeurige Afghaan waar hij liever zou zijn.. Dan is het antwoord steevast dat ze het liefst in eigen land zouden zijn gebleven. Ik vraag me daarom af waarom deze gevluchte en nu tot Nederlander genationaliseerde Afghanen zich niet vrijwillig bij Defensie meldt om mee te kunnen helpen bij de op hande zijnde trainingsmissie in Afghanistan..  Meedoen om je land van herkomst een nieuwe toekomst te kunnen geven lijkt mij een terecht beroep doen op moreel besef. Niet als dank voor het opvangen van.. laat daarover geen misverstand bestaan. Maar ikzelf zou geen mogelijkheid voorbij laten gaan me te melden wanneer ik voor mijn eigen ethische dilemma zou komen staan.