Henk, Dedemsvaart mist je. Je bent op 57 jarige leeftijd van ons vertrokken en zult niet meer terugkeren. Wie belt er dan nog spontaan om haas te komen eten.. Wie heeft er altijd wel iets leuks beleefd.. boeiende mensen ontmoet of een fles olijfolie met kruiden en knoflook voor zijn gasten. Enorme plannen gemaakt.. voor nieuw werk.. nieuwe doeken.. nieuwe kunst.  Je gasten, waar ik er een van mocht zijn, die je vrienden werden en je dierbaar zijn geweest, je hele leven. Iedereen mocht deel uit maken van dat leven.. Iedereen werd geaccepteerd, gerespecteerd en gewaardeerd. Dat voelde bijzonder…

Je leven stond in het teken van Bourgondisch leven, net als nu je dood. Ik heb je vandaag gezien. Je zag er mooi uit.. Je was wie je wilde zijn in mijn ogen,.. een nazaat van Rembrandt zoals je daar lag in je atelier met een sikje en een prachtige snor. Omringd door je werk en je gereedschappen.. Als je jezelf zou kunnen zien liggen, zou je tevreden zijn. Nu heb je rust Henk. Rust, dat je nooit hebt weten te omarmen voor jezelf. Rusteloos was je manier van leven.. Rusteloos, op zoek naar erkenning, waardering.. Iets dat je altijd zo ruimhartig en onbaatzuchtig hebt weten te geven aan anderen. Ik moet eerlijk zijn en zeggen, Henk ik mis je!

Ik zie je Donderdag weer Henk.. voor het laatst.

groet ruud

  Opnieuw is Nederland in de ban van de uitzending van vijfhonderd militairen naar Afghanistan. De discussie over het al of niet gaan is opnieuw opgelaaid. Een kabinet is er over gevallen en meer dan twintig levens van Nederlandse militairen zijn beeindigd in het verre Afghanistan..

Nederland ging Afghanistan uit en vele gezinnen in ons land waren het met dit besluit eens en belangrijker, blij met dit besluit. Maar nu er een nieuw kabinet is, lijkt er een nieuwe golf van spanning te gieren door die honderden gezinnen waarvan de  zonen en mannen als militairen dreigen te worden uitgezonden naar dat oorlogsgebied waar zij de politie moeten gaan opleiden. De vraag rijst.. althans bij mij.. hoeveel Nederlandse militairen zullen er nu weer sneuvelen voor de vrijheid van burgers overver. 

Maar hoe zit dat nu met het gevoel van het nemen van eigen verantwoordelijkheid onder de Afghanen die naar Nederland zijn gevlucht. Duizenden Afghanen zijn naar Europa gevlucht voor de oorlog in eigen land. Van die duizenden gevluchten Afghanen zijn er ook een groot aantal in Nederland gekomen en opgevangen, Nederlander geworden en voelen zich hier veilig. Maar vraag nu eens een willekeurige Afghaan waar hij liever zou zijn.. Dan is het antwoord steevast dat ze het liefst in eigen land zouden zijn gebleven. Ik vraag me daarom af waarom deze gevluchte en nu tot Nederlander genationaliseerde Afghanen zich niet vrijwillig bij Defensie meldt om mee te kunnen helpen bij de op hande zijnde trainingsmissie in Afghanistan..  Meedoen om je land van herkomst een nieuwe toekomst te kunnen geven lijkt mij een terecht beroep doen op moreel besef. Niet als dank voor het opvangen van.. laat daarover geen misverstand bestaan. Maar ikzelf zou geen mogelijkheid voorbij laten gaan me te melden wanneer ik voor mijn eigen ethische dilemma zou komen staan.

Het is Zaterdag en de winkels zijn gesloten. Oh wat een drama! Geen boodschappen doen.. terwijl ik de paaseieren al wel weet te liggen.. Ik moet er snel bij zijn, want anders is alles al weer op.. De malle gekte van de afgelopen Decembermaand is voorbij.. Een jaarlijks terugkerend ritme is weer over haar hoogtepunt heen. Gelukkig. Ik wordt gek, moe en straatarm van al dat ge-boodschap. En ik doe er op mijn eigen bescheiden manier natuurlijk ook gewoon aan mee.. Bak zelf veel te veel oliebollen en appelflappen..

En dat gelazer start al eind Augustus als er bij de Action al kerstartikelen in de schappen verschijnen.. en daamee wordt datzelfde jaarlijkse ritme weer opnieuw getriggerd.

Het kan nog erger hoor.. Ik heb vandaag een mailtje de deur uitgedaan naar het Wiener Philharmoniker in Wenen om nu al mee te dingen naar een kaartje voor het nieuwjaarsconcert voor 2012!! (als ze al niet zijn uitverkocht). Terwijl de klanken van de 2011 versie nog altijd door mijn huiskamer klinken.. ( de zon schijnt trouwens ook, wat een heerlijke sfeer geeft,..).. ben ik NU dus al druk met de Decembermaand van volgend jaar.. eh.. dit jaar..

Maar ik zal nog even geduld moeten hebben op deze nieuwjaarsdag.. en dat helpt ook om dat koopritme te doorbreken. Morgen is het Zondag en dan is het eindelijk een rustdag. Maar Maandag.. Juist op zoek naar narcissen in de pot en paaseieren.. en recepten.. en wie komen er eten..

Nog even wachten Ruud..

 Is de gekozen manier om geld op te halen voor buitenlandse ontwikkelingsprojecten wel zo slim als het er nu naar uitziet? Ik vraag me dat af.. niet vanwege het doel, want het doel is mijn inziens legitiem.. maar de manier waarop het geld wordt verzameld om het doel te ondersteunen, daar heb ik zo mijn vragen bij..

 Zoals wellicht bekend gaf de overheid al enige jaren een verdubbeling van het verzamelde bedrag. Een manier om de betrokkenheid van de overheid bij het doel te laten merken.  Diezelfde overheid heeft nu de keus gemaakt om daar dit jaar niet meer aan mee te doen. Het effect is dat de nederlandse bevolking,.. uit welk motief ook, besloten heeft massaal geld te doneren voor dit goede doel. Middelen worden niet geschuwd. Van het oplaten van met helium gevulde condooms tot het, voor de zoveelste keer, leegpulken van spaarvarkens van de allerjongsten, die ook nog eens gemotiveerd worden zoveel mogelijk statiegeld te verzamelen door het ophalen van lege limonadeflessen… En dat in een bittere koude..gevoed door een nieuw nationaal Kerstgevoel..dat wat mij betreft serious reKe(r)st mag gaan heten.  Een formule om Nederland collectief aan het betalen te krijgen.. Tel daarbij op dat de nederlander in december toch al idioot veel geld uitgeeft aan zaken die niet strikt noodzakelijk zijn, zoals je wel mag verwachten in een economische crisis.. wat me er gelijk toe brengt dat de nederlander zichzelf bewijst dat de economie echt nog niet zo ziek is als men doet voorkomen.. maar dat is een heel ander verhaal, dan kom ik tot de conclusie dat nederland op deze manier in de eigen voet schiet..Want:

Diezelfde overheid ziet deze ontwikkeling natuurlijk ook.. en zal, heel dankbaar, de bevolking van Nederland prijzen voor haar gulle bijdragen.. maar ons er ook op wijzen dat we met elkaar sterk zijn en ze dus de overheid niet meer nodig heeft in de toekomst om doelstellingen van goede doelensinstellingen te kunnen realiseren. Liberalisering van het goede doel.. Nederland op eigen kracht verder..

Hoewel de directeur van het Rode Kruis zijn salaris, onder de druk van dezelfde overheid, heeft moeten verlagen.. omdat anders de overheid de subsidiekraan voor datzelfde Rode Kruis dicht zal draaien.. peinst de overheid er niet over dit uitgespaarde loon te doneren aan dit prachtige  initiatief van de BNN-Nos combinatie..

Ruim zeven miljoen euro is er verzameld.. maar hoelang gaat nederland dit nog volhouden? Kan, of beter gezegd, wil nederland de vraag blijven beantwoorden, die voor wat betreft de internationale ontwikkelingshulpvragen, steeds zwaarder voelbaar worden.  Nu, diezelfde overheid heeft er geen trek meer in bijdrages te doen. Uit een geveinsd morele houding in het licht van bezuinigingen.. komt men daar toch slimmer mee weg als men nu doet vermoeden. De nederlandse overheid staat erbij, kijkt er glimlachend naar en komt tot de conclusie dat ze op de goede weg is.

Zijn de persoonlijke omstandighedenvan de betalende mensen dan niet zo slecht als wordt voorgespiegeld.. of bezwijken veel, met name jonge nederlanders, onder de sociale druk van de groepsgekte,..? ..aangevoerd door populaire 'leiders' als Chiel Beelen, actrice Katja Schuurmas of de rockgroep Blof.. Het aantal uitkeringen voor jongeren stijgt fors en de verwachting is dat 2011 daar niet veel verandering in zal brengen..

Op scholen val je al snel buiten de boot als je niet meedoet aan collectieve goedbedoelende acties..en dat wil niemand.  Er ontstaat  een soort van sociaal beroep doen op, vanuit een opgelegde norm.  De persoonlijke omstandigheden zijn aan de kassa van de supermarktechter echt afmeetbaar.. en dat valt dus nog al mee.. gezien het totaal aantal pinbetalingen op de dag voor Kerst.

Ben ik nou zo tegen deze actie vraag ik me al schrijvend af..? Nee hoor, .. maar waar is het idee van ontwikkelingen motiveren en stimuleren in eigen land gebleven,. De oproep van sociologen om de noodlijdende landen geen ontwikkelingsgeld, maar kennis te geven..? 

Dwing overheden door middel van internationale druk te investeren in hun eigen bevolking.. Nu kijken ook deze overheden glimlachend toe hoe het Rode Kruis deze investeringen voor ze doen bij de aanschaf van de door diezelfde overheid verplicht gestelde schooluniformen.

Hoe verschrikkelijk we met elkaar worden belazerd blijkt nog maar eens wanneer we kijken naar de tandheelkundige zorg en de vergoedingen.. Ik heb, omdat ik nu geen werk heb, me over laten zetten naar een andere verzekering. Dat is goedkoper. Het scheelt me toch altijd nog zo 12 keer 25 euro.. en dat is me te veel om te laten zitten. Bij de aanvraag heb ik netjes aangegeven dat ik mogelijk twee kronen wil. Meer vanuit estethisch oogpunt dan vanuit medische noodzaak, maar goed.. ik dacht komop ze dreigen met maatregelen wanneer ik dat niet vermeld en toch vergoedingen wens. Maar zoals zo dikwijls het geval is.. Eerlijkheid wordt bestraft. "Helaas kunnen we u niet verzekeren binnen het door u gekozen tandheelkundige pakket dat u heeft gekozen, omdat u onder behandeling bent.." HUH? onder behandeling, dacht ik?? Hoezo?.. alle gaten zijn gedicht.. de meeste vullingen in dit jaar vervangen..

Navraag bij VGZ leert dat wanneer ik in de komende twee jaar kronen of bruggen of dat soort dingen wens..zij mij niet verzekeren. "Oke", dacht ik slim.. "dan zeg ik toch dat ik van die kronen afzie en dan op die manier mijn gewenste pakket krijg.."

Maar toen gebeurde het..!! Gegeven het idee dat ik inderdaad dat dure pakket krijg dan houdt dat in dat ik heb aangegeven geen kronen te wensen.. Dus hoeven ze dat niet te vergoeden. Maar wat moet ik dan met dat dure pakket? Ik kan geen kronen nemen omdat ze dat argwanen wanneer ik toch met declaraties kom.. Huh??

Dus wanneer ik een duur pakket neem.. verwacht men dat ik een gaaf gebit heb en geen behandelingen verwacht.. Ik betaal evenwel erg veel..   En wanneer ik een goedkoop pakket neem, dan verwacht men meer behandelingen, maar vergoedt men nauwelijks… Zo zout heb ik het nog niet eerder gevreten..  Dat is wat mij betreft de boel fors belazeren.. dus niet te kauwen!!!

"Goedemorgen, u spreekt met Ruud Moison.. Ik heb bijna twee weken geleden een sollicitatiebrief aan u gestuurd voor de functie van maatschappelijk werker. Ik heb bericht van u teruggekregen dat ik snel geinformeerd zou worden over het vervolg van de procedure. Ik wil u vragen wat de stand van zaken is…"

"Oke..",  hoor ik de mevrouw zeggen, en ze vervolgt.."dat is toevallig! Ik ben net de brieven aan het wegdoen, maar kan u gelijk wel aangeven dat wij u graag uitnodigen voor een gesprek op 25 Nov. om 09.00 in Ommen.."

"OH.. heerlijk, wat een goed bericht.. dank u wel. Ik zal er zijn"! .. En zeer tevreden over dit telefoontje kijk ik nog eens even naar mijn sollicitatiebrief. Ik word terstond trots op wat ik daar in heb gezet. Blijkbaar heb ik mijn brief dermate overtuigend weten te schrijven dat het indruk heeft gemaakt… Goh..

Helemaal blij bel ik met mijn ouders, want ik wil het toch ergens kwijt kunnen en ik weet zeker dat ze trots op me zullen zijn..  Niels ligt nog te slapen.. hoewel.. hij is een dagje vrij, maar werd al om 08.00 gewekt door de mensen van de woningbouw die vlak onder zijn slaapkamer het een en ander kwamen herstellen en slaapt nu wellicht weer en Louke slaapt ook want die heeft nachtdienst gehad. Marja is op vakantie en even naar Egypte bellen wordt me net even wat te duur, maar ik heb ook geen zin om tot morgenavond te wachten als ze thuis komt. Ik stuur haar wel een SMS-je. Dan weet ze het toch..

Net dat ik op het punt stond het berichtje af te ronden.. gaat de telefoon. " U spreekt met Carinova..goedemorgen. Wij hebben elkaar vanmorgen aan de lijn gehad over uw sollicitatie.. Maar nu heb ik een vervelend bericht voor u.. Per ongeluk is uw brief terecht gekomen op de stapel met interne sollicitanten.. en die moeten voorrang hebben. Dus daarmee lijken uw kansen vooralsnog verkeken.. Een gecontroleerde GVD drong zich spontaan bij mij op en was er ook zo maar uit.. "Dat is inderdaad een vervelend bericht.. g'dverdomme".. Ik wist best dat ik brutaal had gereageerd op een interne vacature met de hoop op een klein wonder.. Het voltrok zich bijna.. "Wij realiseren ons dat het een onzorgvuldigheid is geweest aan onze kant,.. en bieden u daar onze verontschuldigingen voor aan..". "Hoeveel interne kandidaten zijn er, mag ik dat vragen"?.. "Ja, hoor er zijn er vier. Toen zakte mijn broek af.. want ik kon me niet voorstellen dat alle vier de kandidaten voor deze functie ongeschikt zouden zijn.. alhoewel, ze willen niet voor niks een andere job. Het glas lijkt een kwart vol..

Om mijn kansen voor de toekomst, gezien de kwaliteit van mijn brief, niet geheel en al te in rook op te zien gaan.. heb ik het gesprek afgesloten met de reactie dat waar gewerkt wordt, er ook fouten worden gemaakt. Ik toonde behalve boosheid ook maar wat begrip.. Wie weet hoe ik uiteindelijk nog mijn haas vang..

Het solliciteren in Nederland lijkt een vak apart te zijn.. Maar vooral een gok. Wat wil een werkgever lezen.. wat juist niet en waar moet vooral veel aandacht aan worden besteedt..  De een roept dat een brief vooral kort en bondig moet zijn.. en dat juist dat uitnodigt tot een gesprek.. Een ander zegt.. Nee, een brief moet vooral gaan over je eigen visie.. passie en betrokkenheid..  En dat er in staat hoe je tegen samenwerken aankijkt.. en tegen resultaatgericht werken.. Staat dat er niet in.. dan val je per definitie al af. Zeer verwarrend..en frustrerend.

Ik zou er groot voorstander van zijn om de gewenste criteria ook in de vacature te zien zodat je weet waar je je op dient te richten in je brief.. Maar dat gaat dan weer ten koste van de persoonlijke invulling die je zelf ook goed aan je brief kunt meegeven.. Zucht…

Ik ervaar in elk geval dat het afzien is om uberhaupt voor een gesprek te worden uitgenodigd. Of mijn leeftijd een rol speelt, dat wil geen werkgever zeggen. Dat heet namelijk leeftijdsdicriminatie.. maar dat komt in Nederland niet voor, aldus werkgevend Nederland. Het moet echter volgens xe9xe9n werkgever wel duidelijk zijn dat, wanneer de keuze gemaakt moet worden tussen een jonge kanshebber en een oudere kanshebber in de laatste ronde.. de kansen vooraf al verdeeld zijn. Nou, duidelijk is het idd, maar gelijktijdig bevestigd het mijn angstige vermoeden. Men doet er ook alles aan om te voorkomen dat ouderen zich melden..door zich te profileren in vacatures : "Wij zijn een jong en ambitieus team en zoeken aanvulling voor ons team"..  Eerlijk gezegd is dat geen leeftijdsdiscriminatie,.. maar wel een poging om te voorselecteren op leeftijd door zo nadrukkelijk te vernoemen dat ze een jong en ambitieus team zijn,..

Dan nog dit.. Als vent werken in de hulpverlening is per definitie al een apart gegeven.. laat staan dat ie zich ook nog eens meldt bij de vrouwenopvang.. Hoe bedenkt ie het.. Wat ook al 52 jr?? Dan is er vast iets mis met die MAN.. En OOK nog net afgestudeerd?? Werkelijk…laatbloeien is een ding, maar ambitie hebben als je 52 bent.. dat gaat niet meer. Dus stuur maar een afwijzing..

Solliciteren? Afzien is het..

 Afgelopen Dinsdag 7 September was het dan zo ver.. Ik mocht mijn diploma's gaan ophalen.  Een geweldige gebeurtenis als afsluiting van een opleiding waar ik vol overgave aan ben gestart en waar ik toch ook zo vaak heb gedacht dat ik het uiteindelijk niet zou gaan redden. Na vijf jaar naar school gaan.. ( eerst de MBO opleiding voor sociale dienstverlening van twee jaar) was ik aan het einde zo ongelooflijk leeg en moe (en in het ergste geval dreigde nog een nieuw collegejaar om zaken af te kunnen ronden) dat ik er wel eens over heb gedacht om het bijltje er bij neer te gooien…

Bij binnenkomst in de feestelijke zaal stonden Jan en Erik al te wachten op wat komen zou. Jan is altijd en overal vroeg dus het verbaasde me ook niet dat ze er al waren… Het was een bijzondere bijeenkomst. De toespraak van Jan Willem was prettig, niet te lang en interessant. Een korte uiteenzetting over de ontwikkeling van het vak Maatschappelijk werk uitgelegd door een man terwijl de grondbeginselen toch echt wel door een vrouw (Maria Geertruida Lulofs)..zijn opgesteld. Ik denk overigens niet dat ze bezwaar zou maken tegen de respectvolle houding van Jan Willem en de manier waarop hij spreekt over het vak, ontstaan in 1890.. 

Ik zelf was ook niet ontevreden over de toespraak van John. John heeft me begeleid bij mijn eindonderzoek. Dat was een prima samenwerking zoals hij in zijn toespraak duidde. Ik de inhoud en John de structuur. Volgens John was het een goed resultaat dat naar zijn mening ondergewaardeerd is met een acht. Het had volgens John een Cum Laude moeten zijn. Ik wist niet wat ik hoorde..  En gelukkig zijn dat soort uitspraken ook professioneel vastgelegd door Niels die een vrije middag had genomen van zijn werk. Marja maakte fotos van het geheel en daarmee werd ook deze gebeurtenis vereeuwigd. Ik heb de speech nog goed in gedachten, maar dra die iets wegzakt pak ik de digitale opkikker er maar eens bij..

Ik hoop dat dat soort dipjes niet gaan ontstaan omdat ik geen werk kan vinden en ik de indruk krijg dat ik me beter had kunnen concentreren op een opleiding tot verpleegkundige.. want daar lijkt meer en meer een tekort aan te ontstaan. Nederland is straks een groot ziekenhuis.. als ik de enorme vacaturelijsten bekijk.. Wanneer zorgt dan wie voor wie? Of gaan we de verpleegster ronselen in het diepe buitenland zodat ook die kunnen verdienen aan het zieke Nederland..?

Hoewel ik heb ervaren dat het werk van de social worker geweldig is, lijkt het nu kommer en kwel met vacatures. Toch zie ik het niet zitten en zou het een paniekreactie zijn om serieus te overwegen nu nog voor verpleegkunde te gaan.. Ik denk echt dat er iets gaat komen dat goed bij me past.. Ook als social worker.. GGZ-agoog..

Ja hoor,. het is gelukt. Maandagochtend 30 augustus, tien voor half twaalf hoorde ik het zo.. "Ruud, we vallen maar direct met de deur in huis.. Je bent geslaagd met een zeven". Ik moet je eerlijk zeggen dat ik van die zeven wel enigzins baalde,.. (ik had me volgens iedereen, hoewel ik het wel zelf moet doen, makkelijk naar een 8 kunnen lullen..) maar blij en opgelucht was ik ook. Vooral blij dat alle spanning nu voorbij is. Vijf jaar naar school geweest vanaf mijn 47e… ik voelde eenzelfde emotie opkomen als toen ik voor het toelatingsexamen HBO was geslaagd. Ik huilde van alle inspanningen. Gelukkig was Sandra, de steun en toeverlaat binnen de school of social work daar om me met haar felicitaties op te vangen. Ze kwam toevallig aanlopen en zag me met mn handen op mn knieen staan piepen.. Een piepende Bachelor is vast iets raars om te zien.. maar dat terzijde.

Het was voorwaar een lastig eindgesprek gebleken en volgens Jose was mijn gesprekspartner Leonie ook een kritische. En als Jose dat zegt… ga er dan maar van uit dat je kritisch best met HOOFDLETTERS in de maat van 'Chocoladeletters' mag schrijven.. want tot nu toe kende ik niemand die Jose topt als het om kritisch gaat. Bij ieder ander had ik dus een dikke 14 gescoord…

By the way, ik heb ook geleerd dat een cijferlijst nog altijd wordt ondergewaardeerd als het gaat om het scoren van een baan. Soms onterecht denk ik hoor.. omdat een cijferlijst wel degelijk een indicatie is/kan zijn voor waar iemands kwaliteiten liggen.

Whatever.. Ik ben nu maatschappelijk werker/GGZ-agoog maar helaas zonder werk.. Mijn stage bij Tactus is met het slagen ook ten einde gekomen. Er zijn domweg geen vacatures maar op de bank met een Libelle gaat het ook niet worden hoor.. het wordt zeer waarschijnlijk eerder de Playboy..zoals Thomas mij voorstelde. Ach wat.. Ik ga eerst met vakantie en thuis mijn boel reorganiseren en schoonmaken.. vooral schoonmaken, want dat is er nog wel eens bij ingeschoten de afgelopen jaren.. en dan ga ik de tuin weer doen.. en ik ga de zolder nog maar weer eens opruimen en ik ga mn fiets weer eens tevoorschijn halen en ik ga hardlopen en ik ga me met de stichting meer bemoeien en ik ga sollicitaties schrijven en ik ga op vakantie en ik ga me voorbereiden op het trouwen van Louke en ik ga misschien wel weer een training tot coach opzoeken want dat lijkt me erg leuk om te gaan doen.. en ik wil mn taak in het bestuur van HOOG serieus gaan nemen en ik ga.. en ik ga.. en ik ga…er vooral werk van maken om aan het werk te komen..

"Dag Pap"!, riep Niels blij en vriendelijk door de telefoon.. "We waren onderweg naar Assen voor mijn werk en op een gegeven moment ging de aanhanger zo raar doen.. en even daarna waren we hem kwijt.. en was belandt in de sloot.. ".. "Oh"?.. zei ik terug.. direct vragend naar wie er reed ivm de aansprakelijkheid van het een en ander.. Ik was boos en bezorgd. Boos omdat dat ding zeer waarschijnlijk onvoldoende vast is gezet.. "Zat er geen kabel aan die aanhanger"?,.. vroeg ik.. "Jawel hoor".. maar waar die was wist zn collega ( die dat ding had aangekoppeld en de auto..) te vertellen. En bezorgd omdat ik ook niet goed weet of ze zelf iets hadden opgelopen.. of dat wellicht die zelfstandige aanhanger andere auto's heeft ontmoet in zijn zoektocht naar verkoelend slootwater… Dat was gelukkig niet het geval.. "August is onderweg hierheen", zei Niels toen ik hem vroeg of het hoe en wat nu verder..  Tegen 21.00 was ie weer thuis.. heeft zn werk gewoon kunnen doen en is na het douchen weer naar Johan vertrokken om gitaar te oefenen voor het optreden in Duitsland..  Ik was tevreden en gerust.